درجات مختلفی از بوها ناگزیر تولید می شوند که یککامیون توزیع آسفالتکارهای ساختمانی رسمی را انجام می دهد. این توسط خواص فیزیکی و شیمیایی آسفالت تعیین می شود و نمی توان به طور کامل در تمام سناریوهای توزیع آسفالت از آن اجتناب کرد. فقط شدت بو و مدت زمان متفاوت است. آسفالت داغ، آسفالت اصلاح شده و آسفالت امولسیون معمولاً در ساخت و ساز جاده استفاده می شود و تفاوت های مشخصی در غلظت بو و ویژگی های بو در طول عملیات نشان می دهد.
آسفالت داغ مشهودترین بو را در ساخت و ساز ایجاد می کند. برای برآوردن الزامات تحرک توزیع، باید آن را به حالت مایع بین 130 تا 180 درجه گرم کرد. در شرایط دمای بالا، بخش‌های نفت سبک، هیدروکربن‌های معطر و سایر مواد فرار داخل آسفالت به سرعت تبخیر می‌شوند و بخارهای آسفالتی به رنگ سیاه روشن همراه با بوی تند سوختگی ایجاد می‌کنند. هر 10 درجه افزایش دما باعث تسریع تبخیر و تشدید بوها می شود. آسفالت اصلاح شده با SBS، لاستیک و سایر اصلاح‌کننده‌ها، بوهای سنگین‌تر و تحریک‌کننده‌تری را منتشر می‌کند که در صورت تبخیر در دمای بالا ماندگاری بیشتری دارد.
در مقایسه، آسفالت امولسیون شده در دمای محیط نیازی به گرمایش با دمای بالا ندارد. اتمیزه می شود و تنها تحت فشار پخش می شود و مواد فرار بسیار کمی و بوی بسیار ضعیف تولید می کند. به سختی تأثیرات آشکاری بر محیط های اطراف اعمال می کند و بیشتر برای تعمیرات جزئی و ساخت لایه نازک مهر و موم استفاده می شود. به غیر از خود آسفالت، شرایط تجهیزات نیز بر میزان بو تأثیر می گذارد. باقیمانده آسفالت کهنه در داخل خطوط لوله آسفالت یا گرمایش ناهموار مخازن می تواند باعث گرم شدن و کربن شدن آسفالت موضعی شود و بوی سوختگی قوی تری ایجاد کند.
از نظر پوشش بو و الگوهای پخش، باد طبیعی به سرعت دود آسفالت را در حین ساخت و ساز جاده در هوای آزاد از بین می برد. بوها فقط در شعاع کاری 5 تا 10 متری متمرکز می شوند و 10 تا 20 دقیقه پس از اتمام کار کاملاً از بین می روند. دودها نمی توانند به سرعت در تونل ها، بخش های جاده محصور شده با فنس یا مناطق کم ارتفاع بدون باد پخش شوند، بنابراین بوها قوی باقی می مانند و بسیار کندتر پخش می شوند. در همین حال، روزهای بارانی با دمای پایین، رطوبت هوای بالا و گردش هوای ضعیفی دارند که باعث می‌شود بوها بیشتر از روزهای آفتابی باقی بمانند.
از منظر حفاظت ایمنی، دود آسفالت حاوی اجزای فرار مضر است. استنشاق طولانی مدت از فاصله نزدیک باعث تحریک دستگاه تنفسی می شود. بنابراین، در ساخت‌وسازهای استاندارد، اپراتورهای محل باید از ماسک‌های گاز، دستکش‌های محافظ، لباس‌های محافظ و سایر تجهیزات حفاظتی استفاده کنند تا از قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض دود جلوگیری شود. تیم های ساختمانی همچنین باید تهویه در محل را ترتیب دهند و از کار در ساعات اوج مصرف در نزدیکی مناطق مسکونی متراکم خودداری کنند تا اثرات بو بر ساکنان مجاور کاهش یابد. به طور کلی، بوهای عملیاتی یک پدیده فیزیکی طبیعی هستند. ساخت و ساز استاندارد و اقدامات حفاظتی مناسب می تواند خطرات ایمنی و زیست محیطی را کاهش دهد.
