
مخازن آسفالت تجهیزات ذخیرهسازی غیرهمگانی هستند و دارای الزامات سازگاری دقیق برای نوع، مدل و ویژگیهای فیزیکوشیمیایی آسفالت ذخیرهشده هستند. طراحی ساختاری مخزن، لوازم جانبی، سیستم کنترل دما و پیکربندی ضد خوردگی باید با ویژگیهای آسفالت خاص در حال استفاده مطابقت داشته باشد. ذخیره سازی مختلط تصادفی و ذخیره سازی نامناسب مستقیماً باعث تخریب عملکرد و ریزش آسفالت و همچنین خوردگی مخازن، انسداد خط لوله و خرابی تجهیزات می شود که همه اینها تابوهای مهم در ذخیره سازی آسفالت و شیوه های ساخت و ساز هستند. انواع مختلف آسفالت استانداردهای سازگاری ذخیره سازی بسیار متفاوتی دارند.
آسفالت نفتی معمولی جاده و آسفالت پایه وسیع ترین قابلیت انطباق را دارند و می توان آنها را در مخازن آسفالت فولاد کربنی معمولی ذخیره کرد و به عنوان مواد اولیه قابل اجرا برای مخازن آسفالت عمل می کند. این نوع آسفالت دارای عملکرد پایدار، خورندگی ضعیف و محتوای ناخالصی کم است. آنها میتوانند از طریق گرمایش معمولی و ذخیرهسازی دمای ثابت-بدون دستگاههای ضد خوردگی یا همزن خاص، عملکرد پایدار خود را حفظ کنند و با تمام مخازن آسفالت ثابت و متحرک با سیستمهای گرمایش{4}}در دمای ثابت سازگار شوند. به عنوان متداول ترین مواد ذخیره سازی مورد استفاده برای ساخت و ساز پایه و سطح بزرگراه، می توان آنها را برای مدت طولانی در دمای پایدار 130 درجه تا 160 درجه نگهداری کرد.
آسفالت اصلاح شده (شامل آسفالت SBS-اصلاح شده، لاستیکی-اصلاح شده و SMA-تغییر یافته) شرایط ذخیره سازی سختی دارد و نمی توان آن را در مخازن آسفالت معمولی ذخیره کرد. آسفالت اصلاحشده که با افزودن اصلاحکنندهها به آسفالت پایه تولید میشود، مستعد جداسازی فاز، رسوبگذاری و لایهبرداری در طی ذخیرهسازی استاتیکی است که منجر به عملکرد ناسازگار و کاهش چسبندگی میشود که استانداردهای ساخت و ساز راه را برآورده نمیکند. بنابراین، مخازن ذخیرهسازی آسفالت اصلاحشده باید مجهز به دستگاههای همزن مداوم-سرعت کم و پشتیبانی از کنترل دقیق دما بین 150 درجه تا 170 درجه باشند، در حالی که ذخیرهسازی ساکن در دمای بالا ممنوع است. علاوه بر این، آسفالت اصلاح شده ویسکوزیته بالاتری دارد و به خطوط لوله ورودی و خروجی بزرگتر برای جلوگیری از انسداد مواد نیاز دارد. نگهداری آسفالت اصلاح شده در مخازن معمولی بدون دستگاه همزن اکیدا ممنوع است.
آسفالت امولسیون شده دارای شرایط نگهداری کاملاً متفاوت از{0}}آسفالت گرم است و الزامات خاصی را بر مخازن آسفالت تحمیل می کند. به عنوان یک امولسیون آبی متشکل از آسفالت، آب و امولسیفایرها، آسفالت امولسیون شده تحت دماهای بالا دمولسیون، لایه لایه شدن و شکست عملکردی می شود. بنابراین، در حین ذخیره سازی نیازی به گرمایش ندارد و باید در مخازن ضد خوردگی دربسته و در دمای محیط نگهداری شود. در همین حال، آسفالت امولسیون شده ضعیف قلیایی است. ذخیره سازی طولانی مدت در مخازن فولاد کربنی معمولی باعث خوردگی می شود و ناخالصی های زنگ پایداری امولسیون را تضعیف می کند. بر این اساس، مخازن آسفالت امولسیون شده اختصاصی به دستگاههای ضد خوردگی داخلی و تثبیت فشار تهویه نیاز دارند. گرمایش در دمای بالا و قرار گرفتن در معرض آفتاب بسته ممنوع است و دمای محیط نگهداری باید بین 5 تا 35 درجه حفظ شود.
آسفالت زغالسنگ و آسفالت طبیعی از انواع آسفالتهای بسیار خورنده و ناخالص{0} هستند که نگهداری آنها در مخازن آسفالت فولاد کربن معمولی ممنوع است. آسفالت زغال سنگ حاوی مواد خورنده فنلی و معطر متعددی است که فولاد معمولی را به سرعت فرسایش می دهد و به راحتی باعث خوردگی مخزن داخلی، آسیب به تجهیزات و نشت مواد می شود. اجزای فرار آن سمی هستند و به مخازن نیاز دارند که مجهز به سیستمهای-آببندی، ضد خوردگی و جمعآوری گازهای زائد با عملکرد بالا باشند. آسفالت طبیعی دارای محتوای ناخالصی و ویسکوزیته بالایی است و مستعد بارش و کیک شدن است و به مخازنی با دستگاههای همزن و فیلتر{6} سنگین نیاز دارد. ذخیره سازی در مخازن معمولی معمولا منجر به کیک شدن مواد و انسداد خط لوله تخلیه می شود.
علاوه بر این، انواع آسفالت خاص مانند آسفالت رنگی، آسفالت ضد آب اختصاصی و آسفالت اپوکسی همگی دارای مشخصات ذخیره سازی انحصاری هستند. آسفالت رنگی بهدلیل-اکسایش در دمای بالا به راحتی محو میشود و بنابراین به ذخیرهسازی-درجه حرارت ثابت-پایین نیاز دارد. آسفالت اپوکسی یک ماده دو جزئی-است که نیاز به ذخیره سازی ایزوله و آب بندی شده دارد و هرگز نباید با آسفالت معمولی مخلوط شود. به طور کلی، مخازن آسفالت باید از اصل "مخزن ویژه برای مواد خاص" پیروی کنند. ذخیره سازی مختلط انواع آسفالت ممنوع است. اپراتورها باید تأیید کنند که ساختار مخزن، مواد و دستگاه های پشتیبان با مشخصات آسفالت مطابقت دارند تا از ضایعات مواد و آسیب تجهیزات ناشی از عملکرد نامناسب جلوگیری شود.
