آیا آسفالت هنگام ذخیره در داخل مخزن آسفالت خراب می شود؟

یک مخزن آسفالت نمی تواند بدون تغییر کیفیت آسفالت را به طور نامحدود ذخیره کند. آسفالت ممکن است در شرایط ذخیره سازی نامرغوب خراب شود. حتی با تجهیزات مخزن سالم از نظر فیزیکی، کاهش عملکرد در ذخیره سازی طولانی مدت رخ می دهد. شدت زوال به طور مشترک با دمای ذخیره سازی، مدت زمان ذخیره سازی، عملکرد آب بندی مخزن، رطوبت محیط و کیفیت ذاتی مواد خام آسفالت تعیین می شود. بسیاری از اپراتورها تصور می کنند که آسفالت پس از بارگیری در یک مخزن آسفالت مهر و موم شده، به طور دائم ویژگی های کارخانه خود را حفظ می کند. در سناریوهای صنعتی دنیای واقعی، آسفالت مایع داغ ویژگی‌های پیری اکسیداتیو ذاتی دارد. مخزن فقط شرایط ذخیره سازی واجد شرایط را فراهم می کند و نمی تواند تغییرات شیمیایی آسفالت را به طور کامل مسدود کند.
پیری اکسیداتیو حرارتی علت اصلی تخریب آسفالت در مخزن آسفالت است. آسفالت یک مخلوط هیدروکربنی پلیمری است. هنگامی که در معرض هوای باقیمانده داخل مخزن تحت دمای بالا پایدار قرار می گیرد، واکنش های اکسیداسیون رخ می دهد. بخش‌های روغن سبک داخل آسفالت به تدریج از طریق تبخیر مصرف می‌شوند و اجزای رزین همچنان به آسفالتین تبدیل می‌شوند. این ویژگی های کلی آسفالت را تغییر می دهد که با افزایش سختی، کاهش نفوذ و کاهش شدید شکل پذیری منعکس می شود. مواد شکننده می شوند. هنگامی که در ساخت و ساز بعدی استفاده می شود، مخلوط های آسفالتی مستعد ترک خوردگی با ظرفیت اتصال ضعیف هستند که مستقیماً کیفیت روسازی نهایی را مختل می کند. دمای بالاتر پیری و زوال را تسریع می کند. اگر کنترل گرمایش مخزن خراب شود و آسفالت برای مدت طولانی در دمای بیش از حد باقی بماند، سرعت خرابی چند برابر می‌شود و تغییرات مشخصی در ویژگی‌ها می‌تواند ظرف چند هفته اتفاق بیفتد.
آب بندی ناکافی مخزن باعث تسریع بیشتر خرابی آسفالت می شود. در داخل مخزن آسفالت نمی توان به وضعیت خلاء مطلق دست یافت. ساختارهای هواکش روی مخزن فشار داخلی و خارجی را متعادل می کند. هنگامی که واشرهای آب بندی در منهول ها و اتصالات فلنج کهنه می شوند و آسیب می بینند، هوای خارجی عظیم به طور مداوم به مخزن جریان می یابد و تماس آسفالت و اکسیژن را برای سرعت بخشیدن به اکسیداسیون افزایش می دهد. نفوذ آب باران و رطوبت متراکم از طریق مهر و موم های معیوب عواقب شدیدتری را به همراه دارد. ورود آب به آسفالت با دمای بالا، فوم قابل توجهی ایجاد می کند و حباب هایی شبیه به جوش در داخل مخزن ایجاد می کند که خطرات ایمنی عملیاتی را ایجاد می کند. رطوبت باعث هیدرولیز آسفالت می شود، ساختارهای کلوئیدی آسفالت را تخریب می کند و باعث لایه لایه شدن آسفالت و پایداری ضعیف می شود. کف کردن و پاشش مواد در طول اختلاط و تخلیه بعدی رخ می دهد و آسفالت را برای تولید و ساخت و ساز معمولی نامناسب می کند.
علاوه بر اکسیداسیون حرارتی و نفوذ آب، ذخیره‌سازی استاتیکی طولانی‌مدت منجر به بارش و طبقه‌بندی اجزای آسفالت می‌شود. هر جزء دارای مقادیر چگالی متفاوتی است. بدون هم زدن در گردش، کسری با چگالی بالاتر به تدریج به سمت کف مخزن می نشیند. نشانگرهای آسفالت بین بخش های بالا و پایین مخزن متفاوت است که نشان دهنده تخریب کیفیت ناشی از ذخیره سازی است. بسیاری از مخازن آسفالت فاقد مکانیسم های گردشی-هم زدن هستند. ایستایی طولانی مدت آسفالت باعث ته نشین شدن مواد کف با خواص تغییر یافته می شود. دسته‌های آسفالت تخلیه‌شده کیفیتی متناقض دارند و عملکرد محصول نهایی را مختل می‌کنند.
با این حال، نگرانی بیش از حد غیر ضروری است. آسفالت فقط به این دلیل که در مخزن آسفالت نگهداری می شود، به سرعت خراب نمی شود. با پیروی از پروتکل‌های ذخیره‌سازی استاندارد شده، می‌توان سرعت زوال را به طور موثر کاهش داد. اول، دمای مناسب و ثابت را مطابق با دسته‌های آسفالت حفظ کنید، از گرمایش طولانی‌مدت در دمای بیش از حد خودداری کنید، و زمانی که تخلیه برای کاهش پیری حرارتی مورد نیاز نیست، از نگه‌داشتن دماهای غیرضروری بالا خودداری کنید. دوم، آب بندی مخزن را حفظ کنید و واشرهای آب بندی قدیمی را به طور مرتب تعویض کنید تا ورود هوای خارجی و آب باران به حداقل برسد. سوم، چرخه‌های ذخیره‌سازی آسفالت را تا حد امکان کوتاه کنید، از ذخیره‌سازی بیش از حد خودداری کنید، و جابجایی مواد اول به اول را اجرا کنید. برای مخازن آسفالت مجهز به خطوط لوله در گردش، گردش را به طور منظم فعال کنید تا بارش و طبقه بندی اجزا کاهش یابد.
آزمایش های نمونه برداری برای شاخص های کلیدی آسفالت قبل از استفاده از تولید پس از ذخیره سازی طولانی مدت توصیه می شود. آسفالتی که سخت شدن، کف کردن یا لایه لایه شدن آشکار را نشان می دهد نباید مستقیماً برای پروژه های مهندسی مورد استفاده قرار گیرد. به طور خلاصه، یک مخزن آسفالت ذخیره سازی ایمن آسفالت را امکان پذیر می کند، اما به عنوان یک راه حل ذخیره سازی موقت به جای نگهداری دائمی عمل می کند. سهل انگاری در مدیریت دما و حفاظت از آب بندی باعث خراب شدن آسفالت می شود که منجر به ضایعات مواد خام و مخاطرات پنهان کیفیت مهندسی می شود.